Met regelmaat krijg ik de vraag van mensen hoe ik dat nu eigenlijk gedaan heb. Dat ik in 2015 de verwachting had om in een rolstoel te belanden en nu, 7 jaar later, actief crossfit beoefen en steeds sterker word.

Natuurlijk zijn er een heleboel ‘kleine’ dingen die ik anders ben gaan doen. In grote lijnen is mijn leven nog wel hetzelfde. Ik ben nog altijd (gelukkig) getrouwd met Wendy, we hebben drie kinderen, we hebben een hond. Als we samenzijn gaan we graag wandelen of spelen we een spelletje. We houden van lekker eten en veel gezelligheid. En onze vakanties gaan meestal naar zonnige bestemmingen.

Ik werk niet meer voor een werkgever, maar ben nu 100% zelfstandige.

Werksituatie

Dat is wel heel anders dan in 2015, toen ik bijna een dubbele baan had. Ik werkte toen als communicatieadviseur voor een overheidsorganisatie. Naast mijn ‘normale’ werkzaamheden overdag, had ik eens in de vier weken piket-dienst, waarin ik 24/7 bereikbaar en beschikbaar moest zijn voor persvoorlichting. En in zo’n piketweek kon het soms best druk zijn. Voornamelijk buiten kantooruren.

In de organisatie waar ik op dat moment werkte, was veel aan de hand. Een reorganisatie (die natuurlijk niet zo genoemd werd), veel ontevreden medewerkers, enorme werkdruk en ga zo maar door. En ik voelde me verantwoordelijk om daar waar het kon, alle gaten dicht te lopen. Daarbij had ik het laatste jaar drie of vier verschillende leidinggevenden, die het allemaal niet volhielden op die positie. Om de druk er op die functie wat af te halen, kwam er in ons team een meewerkend voorman. Maar die ondermijnde de keuzes en afspraken die ik met mijn leidinggevende maakte.

Kortom, het was niet ideaal.

En ik voelde me verantwoordelijk om toch altijd alles te blijven doen wat er van me verwacht werd.

Fysieke situatie

In die tijd ging het niet goed met me. De reuma vierde hoogtij en ik had heel veel last van mijn onderrug. Mijn SI-gewrichten waren ontstoken en ik had een niet-operabele hernia. Ik gebruikte veel medicijnen, om toch te kunnen blijven ‘functioneren’. Dat betekende, om toch te blijven werken. Thuis kon ik al niets meer doordat ik geen energie meer had en mijn lijf teveel pijn deed. Op mijn slechtste dagen gebruikte ik medicatie waarmee ik geen auto mocht rijden. Dan bracht mijn vrouw me naar het werk en haalde me op. Dat moest immers toch doorgaan…

Als iemand vroeg hoe het met me ging, dan antwoordde ik eerlijk ‘Gewoon’. Want ik zat al zo lang in die situatie, dat ik dacht dat het de norm was.

Blind wakker

Tot ik op een ochtend wakker werd en helemaal niets zag. Ik was op dat moment gewoon blind. Daarbij voelde ik een enorme spanning vanuit mijn nek naar mijn hoofd. Natuurlijk schrok ik, maar ik raakte niet in paniek. Op de een of andere manier voelde ik dat het tijdelijk was.

Ik vroeg mijn vrouw of ze me ziek wilde melden, waarop ze doorkreeg dat er iets heftigs aan de hand was. Toen ik vertelde dat ik niets zag, kreeg zij wel wat paniek.

Al binnen een uur kwam mijn zicht terug. Ik kon gelukkig al snel bij de huisarts terecht, die me vertelde dat ik last had van een burn-out en dat de tijdelijke blindheid daardoor was ontstaan.

Er moest iets veranderen!

Het werd me duidelijk.

Er moest iets veranderen.

Ik moest iets veranderen.

Maar wat?

Van de huisarts kreeg ik het advies om bij de praktijkondersteuner langs te gaan. Een psychologe. Dit was mijn eerste kennismaking met een psychologe. En het was geen beste, helaas. Het klikte niet, zal ik maar zeggen.

Achteraf gezien, was ik al te ver weggezakt om met haar gekozen aanpak er weer uit te komen.

Revalidatie

Omdat ik last had van de hernia in mijn onderrug, en omdat deze niet operabel was, had ik het advies gekregen van de neurochirurg om eens met een revalidatiearts te gaan praten.

Precies in de periode dat de burn-out werd geconstateerd, stond ook mijn eerste consult gepland in het revalidatiecentrum. Daar zou ik in eerste instantie drie maanden therapie krijgen, om te leren leven met de pijn.

Wat dat ook mocht betekenen.

Ik had wel in de gaten dat dit een soort van laatste kans was. De reuma was een gegeven, maar die burnout en die hernia, daar was dit een oplossing voor!

Dus nam me voor om alle adviezen die ik daar kreeg, ook in de praktijk te brengen. Het team met therapeuten wat mij ondersteunde was breed. Zeker twee dagdelen in de week was ik in het revalidatiecentrum. Aan het praten, zwemmen, oefenen, ontspannen, spelen, enz.

Thuis had ik niet veel om handen. Wendy deed alles (petje af, nog steeds!) en ik zorgde voor mezelf. Ging wandelen (met honden en kids), zwemmen, slapen, ontspannen, een moestuintje maken. Ik deed allemaal dingen waarvan ik mezelf beter ging voelen.

Focus op gezondheid

Onbewust maakte ik in die periode mijn gezondheid een topprioriteit. Met de hulp van alle therapeuten. Ik had geen werkgever of collega’s die ik tevreden moest houden. Vrienden en familie wisten dat het niet goed met me ging en gaven me alle ruimte om te herstellen. En Wendy steunde me in het hele proces. De kinderen waren een enorme motivatie om er echt voor te gaan. Zodat ik weer met ze kon spelen, dollen en de vader kon zijn, zoals ik dat graag wilde.

Meer energie en minder rugpijn

Na een maand of drie merkte ik de eerste verbeteringen. Ik kreeg langzaam weer zin om af en toe iets te ondernemen. Ik kreeg wat meer energie en de rugpijn werd minder en minder. Inmiddels zwom ik wekelijks twee keer een paar kilometer in het koude wedstrijdbad. En ik wandelde regelmatig. De therapie ging ook door.

Wat wilde ik zelf?

Omdat het beter met me ging, veranderden ook de gesprekken met de maatschappelijk werker en de psycholoog in het revalidatiecentrum. Ze daagden me uit om te vertellen wat ik zelf graag wilde. En ik kwam over het algemeen niet verder dan ‘zorgen dat iedereen tevreden is’. Of ‘dat ik niet teveel afwijk van de norm’. Maar wat ik echt wilde, leuk vond, voor wilde gaan? Ik had geen flauw idee. Daar had ik me nog nooit mee bezig gehouden.

Hoe nu verder?

Na een half jaar therapie, ging het echt veel beter met me! Hoera! De therapie ging stoppen, maar ik was echt nog niet klaar om weer te gaan werken. Zo goed ging het ook nog niet. En bovendien, het werk wat ik gedaan had, dat wilde ik NOOIT meer doen.

Ik bleef me – nu bewust – focussen op mijn gezondheid. Met de ervaring uit het revalidatietraject, ging ik kijken waarop ik nog meer invloed zou kunnen hebben. Ik ging experimenteren met andere voeding. Niet meer gewoon ‘alles eten wat in de winkel te koop is’, maar bewust kijken welke ‘voedingsstoffen’ ik niet meer binnen wilde krijgen.

Toen verdween ook de reuma

Die focus op steeds een beetje gezonder, had er al voor gezorgd dat de herniaklachten afnamen (geen idee of er nog altijd een hernia te zien is op een MRI – wel leuk om eens te laten onderzoeken misschien) en de burn-out oploste. En nu ik hier ook thuis, voor mezelf mee verder ging, verdween na een week of drie ‘andere’ voeding, ook de reuma.

Mindset!

Je ziet, er veranderden heel veel kleine dingen. Maar het allerbelangrijkste wat er veranderde dat was mijn mindset. En de omstandigheden maakten deze verandering voor mij mogelijk. Onbewust werd ik ertoe gebracht.

Inmiddels heb ik ervaren dat ook mindset een keuze is.

Een makkelijke oefening die je voor jezelf kan doen is door iedere keer als je een ‘waarheid’ of ‘feit’ benoemt (Zo is het nu eenmaal! of Zo werkt dat bij mij niet! bijvoorbeeld), daar achteraan de vraag te stellen ‘Is dat wel 100% waar, of zijn er uitzonderingen?’.

En als er uitzonderingen zijn, onderzoek dan vooral wat zij anders doen.

Door je te richten op groei en gezondheid, met een open mind, zijn wonderen mogelijk! En die gun ik je van harte.

About the author 

Sander | Reuma Reset Methode

In 2007 na lang zoeken naar een oorzaak van vele klachten, gediagnostiseerd met Reumatoïde Artritis. In 2014 ondanks alle medicatie de verwachting om binnen een jaar in een rolstoel te belanden. Nu, 2020, al 5 jaar vrij van klachten en medicatie. Recreatief crossfit-atleet (wel fanatiek!), hardloper, vader van drie en inspirator van mensen met een reumatische aandoening. Reuma is heel vaak omkeerbaar. Om dat bereikbaar te maken, bedacht ik de Reuma Reset Methode.
Wil je me ontmoeten? Grote kans dat je me aantreft op het strand bij Dishoek.

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
>